Aanrijding

Ik heb mijzelf al heel vaak de vraag gesteld “Waarom?”, en “Hoe kan het dat iemand zoiets doet?”. Hoe kan het dat diegene geen hulp heeft gezocht? Niet heeft uitgereikt naar eender wie? Hoe kan het dat iemand geen andere mogelijkheid ziet dan zijn leven te beëindigen tussen Amersfoort en Apeldoorn?

Er is niemand om de verantwoordelijkheid te geven, niemand die schuldig is, en er is niemand die het zag aankomen. Er is alleen iemand die zijn leven beëindigde tussen Amersfoort en Apeldoorn.

De machteloosheid neemt het over. En het verdriet. En de wanhoop, de hopeloosheid. En uiteindelijk toch de hoop. De hoop dat diegene nu ergens anders is, ergens mooiers is, dan tussen Amersfoort en Apeldoorn.