Denkend aan Hendrik Marsman

Origineel van Hendrik Marsman:

Denkend aan Holland zie ik breede rivieren
traag door oneindig laagland gaan,
rijen ondenkbaar ijle populieren
als hooge pluimen aan den einder staan;

en in de geweldige ruimte verzonken
de boerderijen verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen, geknotte torens,
kerken en olmen in een grootsch verband.

de lucht hangt er laag en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige dampen gesmoord,
en in alle gewesten wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen gevreesd en gehoord.

Mijn versie:

Denkend aan Holland zie ik veel formulieren,
de ambtenarij heeft voor ieder een baan.
Stapels belasting, bergen papieren,
in schril contrast met ons vlakke bestaan.

Aan die schijnheilige drukte geklonken,
grootse afwezigheid van enig verstand
en elk vernuft wordt deskundig verdronken
in Heineken, Jupiler, Amstel of Brand.

Niemand krijgt lucht van het justitiële falen,
dat wordt in een bodemloze doofput gegooid.
Gelukkig werk ik slechts met tekst en verhalen,
dus denken aan Holland doe ik zelden of nooit.